Leven voor en na verlies uit elkaar houden

Iedereen die ouder wordt verandert als mens. De ervaringen die je opdoet veranderen wie je bent, waar je voor staat of wat je belangrijk vind. Dat telt voor iedereen. Maar voor hen die een kind of geliefde zijn verloren is deze verandering enorm en buiten proportie…

Tijdens een psychologische sessie werd mij gevraagd wie ik 10 jaar gelden was en wat het grootste verschil is met wie ik vandaag de dag ben… Die vraag leek makkelijker dan dat die werkelijk was. Wie was ik eigenlijk?

Waar ik heel snel over eens was, was dat ik vroeger niet zo ‘bang’ was. Niet bang om dierbare te verliezen. Ik had beide opa’s en oma’s verloren maar dat hoort er bij als je ouder wordt. Maar kinderen horen niet dood te gaan. Jonge mensen horen niet dood te gaan.. mijn geliefden mogen niet dood gaan…

Ik ben niet bang voor de dood voor mijzelf, wat niet wil zeggen dat ik dood wil, maar wel voor mijn andere kinderen. Daarnaast dacht ik 10 jaar geleden niet zo na over dingen. Ik leefde mijn leven  gewoon zonder dat ik besefte wat ik had. Ik kon goed studeren, had een goed huwelijk en had van mijn hobby mijn werk kunnen maken. Ik kon mijn sport goed combineren met mijn werk/studie, verdiende een leuk zakcentje en had veel vrienden….

Ik denk dat ik 10 jaar gelden nog deels tiener was.. Onbezonnen en onbezorgd in het leven stond. Wat had ik nou meegemaakt? Juist, nog niets…

Na Femke’s* dood veranderde dat natuurlijk. Ik had een enorme deuk opgelopen. Een schaduw van de persoon die ik was. Ik werd in één klap volwassen. Ik kon niet meer ‘mee doen’ met mijn leeftijdsgenoten. Ik had zorgen, verdriet en elke dag een intens gemis te verwerken. Elke dag moest ik vechten om überhaupt uit bed te komen. Hoe anders was dat eerst…

Het voelt vaak alsof dat ik twee en misschien wel drie levens heb die elkaar zo nu en dan kruisen. Mijn oude leven van voor het verdriet, het leven vanaf het overlijden van Femke tot en met dat van Fons en dan het leven dat ik vandaag de dag leef met mijn nieuwe partner. Deze levens komen elkaar in onweer tegen op o.a. sterf- en geboortedagen. Dan kom ik alle drie de Noëlla’s tegen op één dag. Heel heftig is dat..

En weet je wat hier nu zo ‘opmerkelijk’ aan is? Is dat dit gevoel eigenlijk (weer) wijst op iets wat ik mijzelf heb aangeleerd en nog steeds inzet. Ik houd bewust deze levens van elkaar gescheiden. Om wederom het gevoel van gemis en verdriet niet te hoeven voelen. En niet alleen het gemis van Femke* en Fons* maar ook van het ‘oude leventje’ dat ik hiervoor had.. Het gemis van de fearless en gedreven Noëlla..

Ik houd mijn nieuwe partner (onbewust) uit mijn ‘oude’ leven. Dat was toen en nu is nu…. Onzin natuurlijk!. Zoals mij letterlijk werd gezegd;  “Femke* heeft een plekje in jouw leven. Fons* heeft een plekje in jouw leven, je zoon heeft een plekje in jouw leven, jouw nieuwe partner heeft een plekje in je leven etc…”  Doordat ik mijn levens zo strikt apart probeer te houden leef ik niet in het hier en nu. Geniet ik niet oprecht van mijn kinderen NU. Het kost mij enorm veel energie om de gevoelens, emoties en herinneringen die zomaar ineens kunnen opspringen te onderdrukken dat ik niet besef wat er nu echt gebeurd. En hoe kan mijn huidige partner mij helpen als ik niet aan hem kan zeggen hoeveel verdriet ik op dat moment voel? Hoe ik op sommige momenten Femke* extra intens mis?
Mijn huidige partner heeft (gelukkig) niet meegemaakt wat ik heb meegemaakt maar hem er compleet buiten houden is voor niemand goed. Mijn verleden hoort bij mij vandaag, morgen en voor altijd.

Probeer je leven dus niet in stukjes te verdelen zoals ik doe / heb gedaan. Jij bent nog steeds wie je bent. Je draagt nog dezelfde naam en nee niet de zelfde ziel. Je bent beschadigd maar dat gaat nooit meer weg. Dat moeten we accepteren of we willen of niet. We moeten er mee zien te leren leven dat we een groot enorm verlies hebben geleden. We moeten de wond laten helen voor zover dat dat kan en niet zelf steeds aan de korst gaan zitten pulken. De korst wordt er altijd wel een keer afgetrokken soms door eigen toedoen maar ook vaak door de omgeving. Daar wordt de kost sterker van. Maar negeer de oude wonden niet. Ze zitten er. Ze maken je wie je bent. Je bent wijzer geworden tegen een hoge prijs maar bedenk je één ding… Onze engelen willen vast en zeker dat we door gaan..

Dat we blijven vechten en weet het plekje in ons hart wat daar speciaal zit voor onze engeltjes zal er altijd blijven zitten. Wat er ook gebeurt.. Die liefde hebben ze namelijk achtergelaten en verankerd in ons. Laat dat je hou vast zijn.. het middelpunt…
Hoe moeilijk soms ook…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: