Hoeveel kinderen heb je?

Bij elke nieuwe ontmoeting /langer gesprek met mensen wist je dat het gesprek uit zou draaien op dé kindervragen..

Heb je kinderen? Of Hoeveel kinderen heb jij? Hoe oud zijn ze? …Daar gaan we weer..

Met deze vragen heb ik jaren lang geworsteld en soms nog steeds.. Vooral in het hele begin toen Femke* net was overleden was het telkens weer raak..

De vraag of ik kinderen had deed pijn..
Ik moet eerlijk zeggen dat ik in mijn hoofd vaak worstelde om toch maar “nee” te zeggen omdat ik niet het hele verhaal aan een (nog) vreemde wilde vertellen..

Toch deed ik dat niet. Ik was mama!!! Ik heb een dochter! En haar niet noemen voelt als verraad. Zij is mijn oudste dochter en dat zal ze altijd blijven. En toch.. noem in niet altijd al mijn kinderen…

Ik heb vandaag de dag 3 dochters, zo zie en voel ik dat en toch ervaar ik verschil in de twee meiden. Femke* heeft geleefd, ik heb haar 8 weken verzorgd en leren kennen. Faith* is na 14,5 week zwangerschap op de wereld gezet omdat haar genen niet verenigbaar waren met een waardig leven.. Ik heb ook haar vastgehad maar ze heeft buiten mijn buik nooit geleefd.. Haar verhaal voelt anders en ik deel haar verhaal dan ook niet zo snel. Als het gesprek over zwangerschappen en bevallingen gaat dan benoem ik haar gek genoeg vaker..

De vraag of ik kinderen heb is eigenlijk niet de boosdoener.. Dat is de vraag die er vaak na komt; hoe oud is ze?

Wat kwam die vraag toch telkens weer hard aan.. In de eerste tijd zei ik dat ze dood was. Gewoon zo hard als het is ..Bam! Later gaf ik als antwoord dat ik een engelenouder ben.. Helaas (of gelukkig afhankelijk hoe je het bekijkt) kende veel mensen deze term niet en moest ik het alsnog uitleggen.

Toen mijn zoontje na jaren werd geboren ben ik het anders gaan aanpakken… Toen zei ik dat mijn dochter nu x jaar zou zijn geweest en dat mijn zoontje x jaar oud is.. even duidelijk maar iets minder shockerend.

Dat shockeren deed en doe ik soms nog steeds maar dan expres. Misschien niet netjes maar als ik mensen tref die zo makkelijk in het leven staan -en daar bedoel ik mee zo enorm naïef- dan probeer ik ze bewust weer even op aarde te laten landen.. ergens wil ik ze denk ik laten schrikken.. laten ervaren dat je niet “zomaar” even zwanger wordt, een gezond kind krijgt ( in hun benaming een kind neemt 😡) of het kindje bij je kan blijven houden..

Ik heb hier wel eens discussie over gehad met een oude vriendin. Die vond het onnodig wat ik deed. Ik liet mensen schrikken en ongemakkelijk voelen.

Waarom? Dit is toch mijn leven? Ik vertel de waarheid en als mensen die niet willen horen of aankunnen dan is dat hun tekortkoming.. Moet je je daar als engelenouder aan conformeren? Omdat andere mensen er van schrikken mogen wij onze engelen en zware weg die we bewandelen niet benoemen?? Onzin..

Of jij al je kinderen wilt benoemen hangt van jezelf en de situatie af. Ook hier geld weer, doe wat goed voelt. Maar voel je ook niet schuldig als je besluit je engeltje niet te benoemen. Jij maakt op dat moment een beslissing die dan bij je past. Jij weet wel beter en je engeltje zit hoe dan ook altijd in je hart.

Natuurlijk snap ik dat er situaties zijn waar je alles niet “even” op tafel legt. Maar mensen mogen beseffen dat als ze vragen stellen over je kinderen dat ze niet altijd een “onschuldig” of “onbeladen” antwoord zullen krijgen…

Welkom in onze wereld…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: